Dat ik soms geen snars begrijp van hoe de wereld in elkaar zit is logisch want ik heb ten slotte een stoornis in het autismespectrum. Maar dit ik soms instellingen tegenkom die naar mijn idee autistischer zijn dan ik zelf, dat verbaasd zelfs mij. Neem nu de jongste ontwikkelingen mbt tot het herstel van mijn been. Eerder dit jaar ben ik met been en al door het raam van een deur gegaan. Sinds dien heb ik wat hulpstukken om mij in mijn dagelijks leven op de been te houden. Zo loop ik met krukken en maar gebruik van een rolstoel voor het zwaardere werk. Deze hulpstukken heb ik geleend van de zorgwinkel, die middels mijn verzekering worden vergoed. Nu schijnt het zo te zijn dat daar een maximale tijd voor staat, naar blijkt uit een schrijven, deze termijn is 6 maanden. Nu wil het toeval dat ik dus 6 maanden geleden mijn ongeval had en deze hulp stukken ontving. Nu moet ik ze af staan. Alleen tegen vergoeding van 30 euro per week zou ik deze nog mogen lenen. Die vergoeding moet ik dan zelf betalen. Laten wij er even voor het gemak vanuit gaan dat dit eveneens de prijs is die de verzekering dus heeft betaald. Over 6 maanden zijn dat dus 26 weken (26 x 2 = 52). Nu is bij mij 30 maal 26 nu eenmaal ´780´. Dat is dus 780 euro aan kosten voor de afgelopen 26 weken. Nu wil het zo zijn dat ik via een brief van de huisarts recht heb op zogenaamde ‘permanent krukken’, kosten vergoed door de verzekering. Kosten voor deze stokken die vanaf moment van betaling mijn eigendom zijn bedragen ‘slechts’ 45 euro. Dag verzekerend Nederland, waar zijn wij nou helemaal meebezig? Als u de adviezen en diagnoses van de artsen goed had gevolgd had u kunnen weten dat ik na 26 weken nog behoefte zou hebben aan krukken, waarom dan niet meteen tot aanschaf overgaan? Dat had u ruim 780 euro kunnen besparen! Als we dit door trekken over de gehele linie, dan zou ik denken dat uitlenen van krukken niet meer noodzakelijk is, iedereen met een basispakket meteen krukken geven, scheelt een hoop geld en dan kan de premie meteen omlaag. Voor 780 euro had u wel 17,3333 mensen blij kunnen maken met krukken. Daarnaast is natuurlijk de vraag wat moet ik de rest van mijn leven met die krukken aanvangen. Ik ben geen zins van plan om ze te blijven gebruiken. Ik hoop toch binnenkort weer normaal te kunnen lopen. En dan is er nog de questie van de rolstoel. Ook die moest terug, alleen kon ik die niet via de verzekering verlengen. Hoe de behoeft aan de stoel niet direct heel groot is kan ik zonder de boodschappen niet halen en het vuilniszakje niet wegbrengen. Nee, nu moet ik via de WMO bij de gemeente een zogenaamde ‘permanente rolstoel’ aan vragen en dat terwijl ik hem wellicht slechts 3 maanden nodig ga hebben. Goed nu was de mevrouw van gemeente wel zo vriendelijk om voor mij een hoge uitzondering te maken want doorgaans verlenen ze alleen hulpstukken als er een chronische of permanente indicatie voor is. De grote vraag is natuurlijk wat moet ik zonder? Mijn oproep aan verzekerend Nederland en de Nederlandse overheden, ‘Denk Toch Eens Na’! Zorg dat mensen zoals ik die langer dan zes maanden maar niet permanent een indicatie hebben toch gebruik kunnen maken van het benodigde materiaal om te functioneren (dat is toch wat we eisen tegenwoordig?) in de maatschappij. Ik heb geen 30 euro per week die ik kan besteden aan hulpstukken. 30 euro is mijn budget om van te leven per week. U verlangt dan dat ik het dubbele ga uitgeven dat is toch eigenlijk schandalig. Ga eens na ik geef 30 euro per week uit aan alles wat ik nodig heb om te kunnen leven, eten drinken enz. maar daarnaast moet ik nog eens 30 euro gaan uitgeven om die zaken te gaan halen. En geloof mij ook de thuiszorg komt mij niet helpen bij het legen van de prullenbak of het doen van boodschappen. Overheid wat gaat u er aan doen?
